စဥ္းနွီးတုံး

ကၽြန္ေတာ္စိတ္ဓာတ္ေတြ အၾကီးအက်ယ္က်ေနခ်ိန္ေပါ့။ အခ်စ္ေရးမွာလည္း က်ဆုံး၊ အလုပ္ကလည္းအထုတ္ခံ ရ၊ အိပ္မက္ေတြလဲ တစစီၿပိဳလဲ၊ ဘာေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မွလဲမရွိသလို၊ ဘာရည္မွန္းခ်က္မွလဲမရွိေတာ့ဘူး။ စိတ္ဓာတ္ ေတြအႀကီးအက်ယ္က်ဆင္းေနခ်ိန္ေပါ့။ စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႔ လားရာမရွိ ဦးတည္ရာေလွ်ာက္သြားေနမိတယ္။ ေနာက္ ဆံုးဘယ္ကုိသြားရမွန္းမသိေတာ့ ဘတ္(စ္)ကားမွတ္တိုင္တစ္ခုမွာ တစ္ကိုယ္တည္းထုိင္ေနရင္း ကိုယ္သြားမယ့္ အနာဂါတ္ခရီး လမ္းဆံုးထိေရာက္ေအာင္ ဘယ္လိုအင္အားေတြနဲ႔ေရွ႕ဆက္ရမယ္ဆိုတာ စဥ္းစားေနမိတယ္။ ငယ္စဥ္က ေတြးေတာစိတ္ကူးယဥ္ခဲ့ဘူးတဲ့ အမ်ားအက်ိဳးေဆာင္ခ်င္တဲ့စိတ္ဓာတ္ေလးေတြ ေလာကေကာင္း က်ိဳးသယ္ပိုးခ်င္တဲ့ စိတ္ဓာတ္ေတြ ဘယ္ေပ်ာက္ကုန္ၿပီလဲမသိ၊ အခုေတာ့ အမ်ားအက်ိဳးေဆာင္ဖို႔ေနေနသာ သာ ကိုယ့္တစ္ကုိယ္ရည္ေတာင္အႏုိင္ႏုိင္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုသတ္ေသခ်င္ေအာင္ စိတ္ဓာတ္က်ေနမိတယ္။

ဒီလိုေတြးေနတုန္း ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕ကို ကားျပာႀကီးတစ္စင္း ျဖတ္သြားေလရဲ႕။ ေၾသာ္…… ကိုယ့္ထက္အေျခအေန ဆိုးတဲ့သူေတြလည္း ရွိေသးတာပဲ။ ေနာက္ေတာ့ ဘတ္(စ္)ကားတစ္စီး ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕လာရပ္ေလရဲ႕။ အဲဒီ ဘတ္(စ္)ကားေပၚက စပါယ္ယာေလးက “ကားဆရာေရ ဆင္းေနတုန္း၊ ဆင္းေနတုန္း” ဆိုတဲ့အသံကို ၾကားမိရဲ႕။ စပါယ္ယာက ဆင္းေနတုန္းကို အျမန္ေအာ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္နားထဲမွာ ၾကားေနမိတာက “စဥ္းႏွီးတုံး၊စဥ္းႏွီးတံုး” ဆိုၿပီးေတာ့ မ်က္ေစ့ထဲမွာလဲ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ေနာက္ေဖးမီးဖုိေခ်ာင္က သစ္ျပား၀ုိင္းႀကီးကို ေျပးျမင္မိတယ္။

တကယ္ေတာ့ စဥ္းႏွီးတုံးဆိုတာ အသားေတြ၊ ငါးေတြ၊ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြ တင္တင္ခုတ္ေနတဲ့ ခုတ္ထစ္ခံ ပစၥည္းတစ္ခုပဲ။ ဘယ္ေလာက္ပဲခုတ္ခုတ္၊ ဘယ္ေလာက္ပဲစဥ္းစဥ္း စဥ္းႏွီးတုံးကေတာ့ ထိရာရွရာမ်ား ရွိေနေပ မယ့္ ေသြးမထြက္ဘူး၊ ပံုစံမပ်က္ဘူး။ တင္ခုတ္တဲ့ပစၥည္း။ အသားေတြ၊ ငါးေတြ၊ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြပဲ ေသြး ေတြထြက္၊ ပံုစံေတြပ်က္ၾကတယ္ေလ။

ဒီလိုပဲ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀က ခုတ္ရာရွရာ ေလာကဓံဓားရာေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ ဒါကိုကၽြန္ေတာ္ ေသြးပ်က္ေနမိတယ္။ စဥ္းႏွီးတံုးလိုမက်င့္မိဘူး။ အခုေတာ့ကၽြန္ေတာ္သိၿပီ။ စဥ္းႏွီးတုံးလိုကၽြန္ေတာ္က်င့္ရမယ္။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေလာ ကဓံ ဓားေတြနဲ႔ခုတ္ခုတ္ ကၽြန္ေတာ့္ရည္မွန္းခ်က္ မပ်က္ေစရဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ေျပးမထြက္ေတာ့ဘူး။

ေနာက္ဘတ္(စ္)ကားတစ္စီး ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕ထုိးရပ္လာတယ္။ စပါယ္ယာကထံုးစံအတိုင္းပဲ “စဥ္းႏွီးတုံးဆရာေရ၊ စဥ္းႏွီးတုံး” လို႔ ေအာ္ေနေလရဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္ကားစပါယ္ယာကို ၿပံဳးၿပီးၾကည့္လိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္မတ္တပ္ထ ၿပီးအိမ္ကိုျပန္ေတာ့မယ္။ ေျခလွမ္းတုိင္းက အားအင္အျပည့္၊ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြအျပည့္နဲ႔ လွမ္းေနေလရဲ႕။

မ်က္ႏွာျပင္ဧရိယာ

မွတ္တုိင္ပါတယ္ဆရာေရ

ေနသစ္မ်ားရဲ႕စကားလုံး

စဥ္းနွီးတုံး…….စဥ္းနွီးတုံး

ျပဳံးရေတာ့မလုိ

စဥ္းနွီးတုံးဆုိတာ

ခုတ္ထစ္ခံပစၥည္း

ထိရာရွရာမ်ားစမ္းပါေစ

ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ …..ေသြးမထြက္…..

စဥ္းနွီးတုံးဆုိတာ

မ်က္နွာျပင္မွာအသားက်

ခပ္ဆဆပဲခုတ္ခုတ္

နုတ္နုတ္ကေလးပဲစဥ္းစဥ္း

ခပ္ျပင္းျပင္းပဲလွီးလွီး

ညည္းလိမ့္မယ္လုိ႕မထင္နဲ႔

စဥ္းနွီးတုံးဆုိတာ

ခါးသီးမႈကုိကြယ္၀ွက္

ပြားစည္းမႈေတြ သြယ္ယွက္ထားတဲ့

သတၱိရဲ႕သိပ္သည္းအား

ေဟ့……..ကားဆရာ…..

ဒီမွာ…….ငါ

စဥ္းနွီးတုံး

ဆရာမသန္းျမင္ေအာင္(ပန္းေ၀သီမဂၢဇင္း၊ ၁၉၉၃၊ မတ္လ)

ဆရာမသန္းျမင့္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ကုိ လူငယ္နဲ႕ပရဟိတအေၾကာင္း လာေရာက္ေဟာေျပာစဥ္ ဆရာမဘ၀အေၾကာင္းေျပာခဲ့တာေတြကုိ ျပန္လည္ခံစားတင္ျပပါတယ္။

အခုလုိေရးသားခြင့္ေပးတဲ့ ဆရာမသန္းျမင့္ေအာင္နွင့္ ဘယ္လုိေရးဆုိျပီးအၾကံအဥာဏ္ေတြေပးျပီး စာကူလုိက္ေပးတဲ့ ရဲေဘာ္ၾကီး ေအာင္ေအာင္ ကုိလည္း ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္။

Advertisements

4 thoughts on “စဥ္းနွီးတုံး

  1. ေကာင္းလိုက္တဲ့အေတြးေလးပါ။ ေန႔စဥ္သုံးေနရေပမယ့္ အဲလိုေတြးၾကည့္ရေကာင္းမွန္းမသိခဲ့ဘူး…
    ဟုတ္တယ္ဗ်.။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စကားေျပာရင္ “ေပ”နဲ႔“တူ”ေလာက္ပဲ ထည့္ေျပာတတ္ၾကတာ။ စဥ္းႏွီးတုံးကို တကယ္မေတြးမိဘူး..ေက်းဇူးပါအစ္ကို

    Like

  2. ဒီလုိပဲဗ်.. ဘဝဆုိတာ တူၿဖစ္တုန္းက ႏွံခဲ့ၿပီးၿပီေလ ေပၿဖစ္တုန္းခံေပဦးေတာ့ပဲ၊ ဒါေပမဲ့ စိတ္ဓာတ္ေတာ့ မက်ပါနဲ႔ တေန႔ တူၿပန္ၿဖစ္လာမွာပါ။

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s