ျမင္သား ၾကားသား

ဖြံျဖဳိးေရးလုပ္သားေတြ ရြာထဲ၀င္ရင္ က်င္ၾကံရမည့္ စည္းကမ္းမ်ားစြာရွိပါတယ္ ရြာသားေတြကုိ ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ မေပးရ၊ ရြာသားေတြ မ်က္စီေနာက္ေအာင္မေနရ၊ရြာသားေတြနဲ႕ တစ္သားထဲ ေနရမယ္၊လူထုဆီသြား၊ လူထုနဲ႕ ေန၊ လူထုဆီက သင္ယူ၊ လူထုဆီက ရွိတာနဲ႔ စ ျပီးေတာ့ လူထုမွာရွိတဲ့ အရာနဲ႔ပဲ တည္ေဆာက္ပါ စသျဖင့္ေပါ့ ဒါေတြဟာ လူမႈဖြံျဖဳိးေရးလုပ္သားတုိင္း နားလည္ထားတဲ့ က်င့္၀တ္ေတြပါ။ ဒါေပမယ့္ ဒီအတုိင္က်င့္ၾကံတဲ့ သူရွားပါတယ္။ ဆရာၾကီးလုိ႔ ေခၚခံရတဲ့ ဖြံျဖဳိးေရးဘုိးေအၾကီးအခ်ဳိ႕ ေတာင္ ဒီလုိမလုပ္ၾကပါဘူး ထားပါေတာ့ေလ။

အရင္က ရြာေတြသြားရင္ ရြာသားေတြ ေကၽြးတာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ေတြ စားခြင့္ရွိပါတယ္။ ေနာက္ပုိင္း ေက်းရြာကုိ အကူအညီလာေပးတဲ့ သူေတြေၾကာင့္ ေက်းရြာမွာ ၀န္ထုတ္၀န္ပုိးေတြ ျဖစ္လာလုိ႕ ေက်းရြာက ေကၽြးတဲ့ ဟာကုိ မစားရဘူးလုိ႔ စည္းကမ္းလုပ္လုိက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ေတြ မစားေတာ့ ေက်းရြာက လူေတြက ဒီလူေတြ ေသြးၾကီးတယ္ ငါတုိ႕ ေစတနာနဲ႔ ေကၽြးတာကုိ မစားဘူးလုိ႕ ထင္ၾကျပန္ေရာ မခက္ဘူးလား။ ေနာက္မွ ရြာသားေတြ ေကၽြးတာကုိစား ဒါေပမယ့္ ထမင္းစရိတ္ေပးခဲ့ ဆုိျပီး စည္းကမ္း ထပ္ထုတ္လိုက္ပါတယ္။ ဒီနည္းကေတာ့ အဆင္ေျပပါတယ္။

တစ္ေန႔ ကၽြန္ေတာ္ ကယားျပည္နယ္ ဒီးေမာ့ဆုိ ျမဳိ႕နယ္က ရြာေလးတစ္ရြာကုိစစ္တမ္းေကာက္္ခဲ့စဥ္ကေပါ့ဗ်ာ။ ရြာေလး နာမည္က ၀ါပန္းပလုိ တဲ့ ၀ါးပင္ေပါက္တဲ့ ေတာင္ကုန္းေလးလုိ႕ အဓိပၸာယ္ရတယ္။ တစ္ရြာလုံးနွစ္ျခင္း ခရစ္ယာန္ ဘာသာ၀င္ေတြ ခ်ည္းပဲ။ ဒီးေမာ့ဆုိျမဳိ႕ေတာင္ အေတာ္ေခါင္တာ အဲဒီက ရြာဆုိရင္ေျပာမေနနဲ႔ ေတာ့ ငါးရက္မွ တစ္ေစ်းရွိတာ အဲဒီမွ သားငါး၀ယ္စားလုိ႔ ရတာ က်န္ရက္ေတြကုိ အိမ္မွာရွိတဲ့ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ ေလး ၾကက္ကေလး ငွက္ကေလးေတြကုိ စားရတာ။ ေနာက္ အမဲလုိက္ ျပီးဟင္းစားရွာၾကတယ္။ အခုေခတ္ကေတာ့ အရင္ကလုိ သားေကာင္းမေပါေတာ့ သိပ္အလုပ္မျဖစ္ဘူးဗ်။

အဲဒီရြာေလးက ေက်းရြာလူၾကီး(အတြင္းေရးမႈး)ရဲ႕ အိမ္မွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕တည္းခုိခြင့္ရပါတယ္။ ဒီေဒသက ေက်းရြာလူၾကီး ေရႊးပုံက အဆန္းဗ်။ ရပ္မိရပ္ဖ လူၾကီးေတြ ကုိ မဲနႈိက္ခုိင္း ကံဆုိးတဲ့ သူမဲေပါက္ ရင္ ရယက အဖြဲ႕၀င္လုပ္ရသဗ်။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ေအာက္ျပည္ေအာက္ရြာမွာေတာ့ ရယက လူၾကီးလုပ္ခ်င္သူေတြ ေပါ ဒီမွာေတာ့ ဘယ္သူမွ မလုပ္ခ်င္ၾကဘူး။ ဘာျဖစ္လုိ႕လဲလုိ႔ေမးေတာ့ ရြာလူၾကီးလုပ္ရတာ အားၾကီး အလုပ္ရႈပ္တယ္တဲ့ဲ။ ဒါေၾကာင့္ ဘယ္သူမွ မလုပ္တာတဲ့ ထူးဆန္းပါ့ေပ့ ၀ါပန္းပလုိ႕ ရယ္။

ဒီရြာရဲ႕ ေတာင္ဘက္မွာ လြယ္နန္းဖ ေတာင္ၾကီးရွိတယ္။ ကယားျပည္နယ္ရဲ႕ အလွပဆုံး ေတာင္ၾကီးေပါ့ဗ်ာ။ တကယ္လည္း လွသဗ်။

ရြာလူၾကီးက သူတုိ႕ရြာက မီးမရေၾကာင္း ေခတ္မမီေၾကာင္း ဧည္၀တ္မေက်မွာ အားနာေၾကာင္း ေျပာေလရဲ႕  ဒီရြာေလးက မီးမရ ေခတ္မမွီဘူးဆုိေပမဲ့ ေခတ္မီွတဲ့ ျမဳိ႕ၾကီးေတြမွာ မရွိတဲ့ ရုိးသားမႈ ေဖာ္ေရႊမႈ နဲ႕ သဘာ၀ရဲ႕ အလွအပ အေငြ႕အသက္ေတြ ရွိေနတယ္လုိ႕ ေျပာလုိက္ေတာ့မွ ရြာလူၾကီး မ်က္လုံးေလးေတြ ေတာက္ပသြားတာ ၾကည့္မိေသးသဗ်။

ေနာက္ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေတြ နားေနတဲ့ အခ်ိန္ ျခံထဲမွာ ၾကက္ေအာ္သံၾကားမိတယ္။ ရြာလူၾကီးရဲ႕ သားက သူအိမ္ျခံထဲ က ၾကက္ကုိ ေလးခြနဲ႔ လုိက္ထုေနတာေတြသဗ်။ ေတြ႔ေတြခ်င္း ဒီၾကက္ဟာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ အတြက္ သတ္ဖုိ႕ လုပ္ေနတာ ကုိနားလည္လုိ္က္တယ္။ သိသိခ်င္းအိမ္ေအာက္ကုိေျပးဆင္းျပီး ၾကက္ကုိမသတ္ဖုိ႕ ဆင္းတားတယ္။ဒါေပမယ့္ ေနာက္က်သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ေဒါၾကီးေမာၾကီးနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အတြက္ ဘာၾကက္မွ သတ္စရာမလုိဘူး ခင္ဗ်ားတုိ႕ စားတဲ့ ဟာနဲ႕ပဲ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ စားမယ္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ အတြက္ ေထြေထြထူးထူးျပင္စရာမလုိ႕ဘူး ဘာျဖစ္တယ္ ညာျဖစ္တယ္ဆုိျပီး ေဒါသတၾကီး ေျပာမိတယ္။ ေနာက္မွ ေလသံကုိျပန္ေလ်ာ့မိတယ္။ သူက တစ္ခြန္းပဲ ျပန္ေျပာတယ္ အဲဒီ စကားတစ္ခြန္းက ကၽြန္ေတာ္ ၀ဲဘက္ရင္အုံမွာ ရွိတဲ့ နွလုံးသားကုိ လႈပ္ခါသြားေစတယ္။ အဲဒီစကားတစ္ခြန္းက ေတာ့ “ဆရာေလးတုိ႕ လာမွ ကေလးေတြ အသားဟင္းစားရတာတဲ့” ကၽြန္ေတာ္အေနာက္မွာ ရြာလူၾကီးရဲ႕ ေျမးေလး ၃ေယာက္ နဲ႔ သူ႕ေခၽြးမက မ်က္လုံးေလး အ၀ုိင္းသားနဲ႕ ၾကည္ေနေလရဲ႕။

အဲဒီည ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ကုိ ၾကက္သားဟင္းနဲ႕ ေကၽြးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္စားမ၀င္ပါ သူတုိ႕ ကေလးေတြ အတြက္ မက်န္မွာ စုိးလုိ႕ပါ။

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s