အညာေျမ

မႏ ၱေလး ေဖာင္ေတာ္ဦး ဘုန္းေတာ္ၾကီးသင္ အထက္တန္းေက်ာင္းက ဆရာမေလး အိအိျဖဳိးလြင္(ကစ္စတီ) ေရးထားတဲ့ ခရီးသြားမွတ္တမ္းေလးပါ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ရဲေဘာ္ရဲဘက္ ေတေဖာ္ ေတဖက္ ျဖစ္တဲ့ ညီမေလး ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ သြားခဲ့ရတဲ့ ခရီးစဥ္ အေၾကာင္းေလး ကုိ တင္ျပေ၀မွ် လုိက္ပါတယ္။ စာေရးေပးတဲ့ ညီမေလးကုိ လည္း ေက်းဇူးပါ။

အညာေၿမဆိုတာကိုမခ်စ္တတ္တဲ႔ ကြ်န္ေတာ္႔အတြက္အညာသြားဖို႔အေၾကာင္းကဖန္လာတယ္…

ဖန္လာပံုကဒီလုိဗ်..ကြ်န္ေတာ္တို႔ဗုဒၶဘာသာသူငယ္ခ်င္းတစ္စုလိုအပ္ေနတဲ႔ရြာေတြကပရဟိတေက်ာင္း
ေတြမွာစာလိုက္သင္ဖို႔သေဘာတူခဲ႔ၾကတယ္..လူဆယ္႔ႏွစ္ေယာက္ပါ၀င္တဲ႔ကြ်န္ေတာ္တုိ႔သူငယ္ခ်င္းတစ္စု
က ရြာ(၇)ရြာကိုဦးတည္လိုက္ၾကပါတယ္..ကရင္ၿပည္နယ္(ေနာင္ယားေဖးရြာ၊ပိႏéဲေတာရြာ၊လိႈင္ေကာ႔ဖ်ာရြာ)၊
ရွမ္းေၿမာက္(ပန္ေလာ႔ရြာ)၊ခ်င္းၿပည္နယ္(လံုေဟာ)၊ဆားလင္းၾကီးၿမိဳ႕နယ္(ကုန္းၾကီးရြာ)၊
ကြ်န္ေတာ္တာ၀န္က်တာကကြ်န္ေတာ္မခံစားတတ္တဲ႔အညာေၿမကကုန္းၾကီးေက်းရြာပါ။ကြ်န္ေတာ္နဲ႔  အတူရဲေဘာ္ရဲဘက္ကရန္ကုန္က ကိုဥဂၢါ ၊ေနာက္ဘားအံက ကရင္မေလးနန္းေက်ာ႔ေကခုိင္။
ေႏြရာသီေခါင္ေခါင္မွာအညာကိုမခံစားတတ္ေပမယ္႔လည္းကေလးေတြမ်က္ႏွာၿမင္ေယာင္ၿပီးအား
ၾကိဳးမာန္တက္ခ်ီတက္မိတာပါပဲ။
မံုရြာကိုပထမဆံုးေရာက္တယ္..ၿပီးေတာ႔ကိုဥဂၢါသူငယ္ခ်င္းအိမ္မွာအိတ္ေတြ
ခဏထားၿပီးမံုရြာအႏွံ႔လည္လုိက္ၾကေသးတယ္။
ေႏြရာသီေနမင္းၾကီးၾကည္႔ၿပီးငိုခ်င္သလုိလိုေတာ႔ၿဖစ္မိသားဗ်။ေလွ်ာက္လည္ၿပီးမံုရြာမွာတစ္ညအိပ္ၾကေသးတယ္။ ရင္ေတာ႔ခုန္မိသားစာသြားသင္ရင္ဘယ္လိုၾကံဳေတြ႔ရမယ္ဆိုတာကိုေလ..ေနာက္ေန႔မနက္ဇက္နဲ႔ခ်င္းတြင္းၿမစ္တစ္ဘက္ကမ္းကူးၾကရတယ္။
ဟိုဘက္ကမ္းလည္းေရာက္ေရာကုန္းၾကီးရြာကဦးေလးၾကီးတစ္ေယာက္နဲ႔ဆရာမႏွစ္ေယာက္လာၾကိဳၾကတယ္။
အညာသူအညာသားဆိုေတာ႔စကားေၿပာပြင္႔လင္းၿပီးခင္ဖို႔ေတာ႔အေကာငး္သားဗ်။လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာတမာပင္တန္းေတြအၿပိဳင္အဆုိင္ယိမ္းႏြဲ႕
ေနၾကေတာ႔ရင္ထဲမွာတစ္မ်ိဳးေတာ႔ခံစားလုိက္ရသလိုပဲ။တမာရနံ႕ကိုရႈရိႈက္ခ်င္ေပမယ္႔လည္းကံမေကာငး္
အေၾကာငး္မလွစြာကြ်န္ေတာ္ႏွာေစးေနခဲ႔တယ္ဗ်ာ။လမ္းေဘးတစ္ဘက္တစ္ခ်က္ကလယ္ယာစိမ္းစိမ္းေလးေတြက
လည္းအေတာ္သာယာတယ္ဗ်။အညာကိုသေဘာက်မိသလိုလိုေတာ႔ၿဖစ္သား။တစ္နာရီေလာက္ဆုိင္ကယ္စီးလုိက္
ေတာ႔ကုန္းၾကီးဆိုတဲ႔ရြာကိုမႈန္ၿပၿပလွမ္းၿမင္လုိက္ရတယ္။ကြင္းၿပင္ထဲမွာသူတစ္ခုတည္းစိမ္းစိမ္းစိုစိုနဲ႔ရါာေလးကခ်စ္
စရာေတာ႔အေကာငး္သားဗ်။ဒီလိုနဲ႔ရြာဦးေက်ာင္းကို၀င္ၿပီးဘုန္းၾကီးနဲ႔ေတြ႔ၾကတယ္..ေရာက္ေရာက္ခ်င္းေဆာက္နဲ႔
ထြင္း “ဟဲ႔.သၾကၤန္ဆံပင္ေတြနဲ႔ပါလားတဲ႔ ” ေသလုိက္စမ္းကစ္ကစ္ေရ႕…
ကြ်န္ေတာ္ေရာ ကရင္မေလးေရာဆံပင္အေရာင္ကနည္းနည္းတင္ထားၾကတာ..း)
ေရွးရိုးစြဲဘုန္းၾကီးနဲ႔လာေတြ႔ေနတယ္ဗ်ာ..အဲ႔လိုကိုကံေကာင္းတာ.ဒီလုိနဲ႔ၿသ၀ါဒခံယူၿပီးထမင္းစားၾကတယ္..ဟင္းခြက္ကေတာ႔အစံုပဲ..
ဘယ္ဟင္းခြက္ႏိႈက္ရမွန္းေတာင္မသိဘူး.ထမင္းစားၿပီးသူ႔ေက်ာင္း၀န္းလွည္႔ပတ္ၿပတယ္..ေက်ာငး္၀န္းကအက်ယ္
ၾကီးပဲဗ်ာ..ေၿမကတလင္းေၿမ..ပူလိုက္တာကေတာ႔ေအာ္မငိုမိေအာင္သတိထားရတယ္။ဘုန္းဘုန္းကဖိနပ္စီးၿပီး
လုိက္ၿပတာ.ကြ်န္ေတာ္တို႔က ဖိနပ္မစီးရဘူး..ပူလုိက္တာလုိ႔ညည္းေတာ႔
ငရဲေလာက္မပူပါဘူးဟဲ႔ တဲ႔..ေကာငး္ေရာ
ဟိုေၿပးဒီေၿပးနဲ႔ပဲေအာင္႔အီးၿပီးေက်ာငး္တစ္ပတ္ၾကည္႔ခဲ႔ရတယ္..ခဏေနေတာ႔ကေလးေလးေတြနဲ႔ေတြ႔ၾကည္႔ၾက
တယ္။အားလံုးေပါင္း(70)ေက်ာ္တယ္။ ဒီလုိနဲ႔ အခ်င္းခ်င္းမိတ္ဆက္ၾကတာေပါ႔။
ကြ်န္ေတာ္ကအိၿဖိဳးပါ လို႔မိတ္ဆက္ေတာ႔
ကြ်န္ေတာ္႔နာမည္ကို အိၿဖိဳးပါ လို႔ထင္ၾကေသးတယ္။
မိတ္ဆက္ၿပီးေတာ႔ညေနေစာငး္လုနီးနီးၿဖစ္သြားၿပီ။လာၾကိဳတဲ႔ဦးေက်ာ္ဆန္းဆိုတဲ႔ဦးေလးၾကီးအိမ္မွာလုိက္တည္းၾကတယ္။
သမီးႏွစ္ေယာက္နဲပ႔သားတယ္ေယာက္ရွိတဲ႔သူတို႔အိမ္ေလးကကြ်န္ေတာ္႔အတြက္ေတာ႔ပ်င္းစရာမေကာငး္ခဲ႔ဘူး.း)။သားအငယ္ဆံုးေလးက
4ႏွစ္ပဲရွိေသးတယ္။ ပ်င္းရင္အဲ႔ကေလးကို၀ုိင္းစလိုက္ၾကတာပါပဲ။ရြာကအိမ္ေၿခ(၈၀)ေက်ာ္ဆိုေတာ႔သိပ္ေတာ႔မၾကီးက်ယ္ပါဘူး။
မနက္စာကေတာ႔တည္းအိမ္ကပဲအၿမဲေကြ်းတယ္။ေန႔လည္စာကေတာ႔ဟင္းခြက္စံုလင္စြာၿဖင္႔ဘုန္းၾကီးေက်ာငး္၊
ညေနစာကေတာ႔ဖိတ္တဲ႔အိမ္လုိက္စားၾကတာေပါ႔။
ကုန္းၾကီးရြာရဲ႕အေရွ႕နဲ႕အေနာက္မွာ ေရႊေလာင္းနဲ႔ လက္ပံေအးဆိုတဲ႔ရြာႏွစ္ရြာရွိတယ္။ ေက်ာငး္သားေတြကအဲ႔ရြာႏွစ္ရြာကလည္းပါတယ္။
စက္ဘီးနဲ႔ပဲလာတက္ၾကတယ္။ မိနစ္ ၂၀ေလာက္ေတာ႔ၾကာတယ္။ အဲ႔ရြာႏွစ္ရြာက လည္းထမင္းစားဖိတ္ တတ္တယ္။
တစ္ရက္ေပါ႔ဗ်ာ..ေရႊေလာင္းကိုထမင္း
သြားစားၾကတာေပါ႔ဗ်ာ။ အဲ႔မွာတပည္႔ေလးေတြက
လက္ဖက္ရည္ၾကမ္းေသာက္ဖို႔လာေခၚၾကတယ္။ ဟုိအိမ္ကေခၚ၊
ဒီအိမ္ကေခၚနဲ႔ ၁၃အိမ္နီးပါးေလာက္ေရာက္ၿဖစ္တယ္။
အညာဆိုေတာ႔ပဲကအေပါသားကိုဗ်။ ဘယ္အိမ္ေရာက္
ေရာက္ ပဲေလွာ္သုပ္၊ ပဲၿခမ္းသုပ္၊ လက္ဖက္သုပ္ စသၿဖင္႔ေပါ႔ဗ်ာ။
လူကမစားႏိုင္ေတာ႔ဘူး.မစားၿပန္ေတာ႔လည္းမ်က္
ႏွာမေကာငး္ၾကၿပန္ဘူး..အားနာနာနဲ႔စားလိုက္တာ ဗိုက္က ထုိင္မရ
ထမရကိုၿဖစ္သြားတာ။ အဲ႔ေန႔ကိုတကယ္ေမ႔မရ
ခဲ႔ဘူး။
4ရက္ေလာက္လည္းၾကာေရာ..ကရင္မေလးကငိုပါေလေရာ။ သူကအိမ္နဲ႔လည္းမခြဲဖူး၊ အသက္ကလည္းငယ္ေသး
ေတာ႔အိမ္လြမ္းၿပီးတငိုငို တရီရီနဲ႔ေလ။ ေနာက္က်သူကဘားအံၿပန္သြားပါေလေရာ။
ကိုဥဂၢါကေတာ႔စိတ္ေတြတုိတာ
ေပါ႔ေနာ္။ ကြ်န္ေတာ္လည္းစိတ္မေကာငး္ဘူး..တစ္အားေလ်ာ႔သြားတာေပါ႔ဗ်ာ။
ဒါန႔ဲပဲေက်ာငး္သားေပါင္း 90နီးပါး
ေလာက္ကိုကြ်န္ေတာ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ပဲထိန္းရတာေပါ႔ဗ်ာ။
ကေလးေတြကကြ်န္ေတာ္တု႔ိကိုသိပ္ခ်စ္ပါတယ္။ၿဖဴစင္
ၾကတယ္။
ဒီလိုနဲ႔လက္ပံေအးဆိုတဲ႔ရြာကထမင္းစားဖိတ္ပါေလေရာ။
မိုးေတြကရြာေတာ႔ဆုိင္ကယ္နဲ႔သြားလုိ႔မရဘူး။ လက္ပံေအးရြာက
ဆရာမႏွစ္ေယာက္ကစက္ဘီးနဲ႔လာေခၚတယ္။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ကိုဥဂၢါတစ္စီး၊ သူတို႔ႏွစ္
ေယာက္ကတစ္စီးသြားၾကတယ္။ ကိုဥဂၢါက ကြ်န္ေတာ္႔ကိုတင္နင္းတယ္။
ရန္ကုန္သားဆိုေတာ႔သိတယ္ဟုတ္။
ဟုိယိုင္ဒီယိုင္နဲ႔…ကြ်န္ေတာ္လည္းလုိက္ရဲေတာ႔ဘူး။
လာကြ်န္ေတာ္တင္နင္းမယ္ဆိုၿပီး သူ႔ကုိတင္နင္းရတယ္။
သူကလည္းကြ်န္ေတာ္႔ကိုယံုၾကည္ပါတယ္..မလို္က္ရဲဘူးတဲ႔..မလုိက္ရဲလည္းမရူဘးဆိုၿပီးဇြတ္တင္နင္းရတယ္။
ထင္တဲ႔အတုိင္းပါပဲ..ရြႊြ႔႕ံထဲခဏခဏပစ္လဲၾကတာေပါ႔ဗ်ာ၊
လမ္းကက်ဥ္းပါတယ္ဆို.ႏြားလွည္းလာရင္ေရွာင္ေပး
ရေသးတယ္။ မိုးကလည္းတစ္ဖြဲဖြဲဆိုေတာ႔
ၾကြက္စုတ္ရုပ္ေတြနဲ႕ေရာက္သြားၾကတယ္ေလ။ထမင္းစားေနတုန္း
မိုက္ခရိုဖုန္းထဲကဟစ္သံၾကားလုိက္ရတယ္..”
ရြာေတာင္ပိုငး္ကကိုၿမင္႔ႏိုင္ဖုန္းလာတယ္တဲ႔” ေၿသာ္သူတို႔ဖုန္းေခၚ
ပံုကဒီလိုကိုး ဆိုၿပီးမွတ္သားခဲ႔ရေသးတယ္။
ထမင္းစားၿပီးေၿခက်င္ပဲၿပန္လုိက္ၾကတယ္..ဆရာမႏွစ္ေယာက္ကရြာ
ထိပ္ထိလုိက္ပို႔ရွာပါတယ္။ အညာရဲ႕အလွကိုအသိအမွတ္ၿပဳမိတာအဲ႔ညေနပဲဗ်။
ပုဇြန္ဆီေရာင္ထေနတဲ႔ ေနလံုးၾကီး
ေအာက္မွာ ထန္းပင္စီစီရီရီေလး ၊ တမာတန္းြ ၊ လယ္ကြင္းစိမ္းစိမ္းေလး ၊
လမ္းေသးေသးသြယ္သြယ္ေလးရယ္က
သိပ္ကိုပနံရေနတဲ႔ အညာရဲ႕ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ပါပဲ။
ဒီလုိနဲ႔ေလွ်ာက္လာလုိက္ၾကတာ..လမ္းေဘးတစ္ေနရာမွာ အုတ္တံတုိင္း
တစ္ခုေတြ႔လုိက္ရတယ္။ အလာတုန္းကေတာ႔ကိုယ္႔ေဇာနဲ႔ကိုယ္မၿမင္ခဲ႔ဘူး။
ဘာၾကီးတုန္းဟဆိုၿပီး
စပ္စုလုိက္ေတာ႔…အုတ္ဂူေတြဗ်ိဳ႕..ေက်ာခ်မ္းလုိက္တာဗ်ာ..ေန၀င္ရီတေရာအခ်ိန္ကိုးဗ်။
ခံစားေနတဲ႔ အညာအလွ
ေတာင္ဘယ္ေရာက္သြားမွန္းမသိလုိက္ဘူး။
ေနာက္ေန႔လက္ပံေအးရြာကေ၀ဖန္သံေတြၿပန္လာတယ္။
“ရန္ကုန္ကလာတဲ႔ဆရာ၊ဆရာမေတြကလည္း ငါတို႔ရြာသူရြာသားေတြေလာက္ေတာင္မလွဘူးတဲ႔
မည္းလုိက္ၾကတာတဲ႔…အသားေၿပာပါတယ္.း)” အဲ႔လိုလူခ်စ္လူခင္ေပါတာ။
တစ္ခုေသာေန႔လည္ေပါ႔ဗ်ာ..မႏုဇာလီဆိုတဲ႔အစ္မၾကီးကရြာကိုအလည္လာရင္းကြ်န္ေတာ္တုိ႔အတြက္မုန္႔ေတြ၀ယ္
လာတယ္။ နာနတ္သီးလည္းပါတယ္။ကြ်န္ေတာ္တုိ႔စာသင္ၿပီးရင္ေန႔လည္ကိုတည္းတဲ႔အိမ္ကိုၿပန္နားေလ႔ရွိတယ္။
ဦးေက်ာ္ဆန္းက” မအိတို႔ပ်င္းရင္နာနတ္သီးခြဲစားေလတဲ႔”..ကြ်န္ေတာ္လံုး၀မခြဲတတ္ဘူးဗ်..ဒါနဲ႔
မၾကိဳက္ဘူးလုိ႔ရင္
နာနာနဲ႔ေၿပာလိုက္ရတယ္။ အလိုက္မသိတဲ႔ကိုဥဂၢါက “ကြ်န္ေတာ္ၾကိဳက္တယ္တဲ႔”
..ဒါနဲ႔ခြဲဖို႔အေၾကာငး္ဖန္လာတယ္
ေလ။ ကြ်န္ေတာ္လည္းကိုဥဂၢါ ခြဲဆိုၿပီးေပးလိုက္တယ္။
သူလည္းခြဲတတ္ဘူးတဲ႔..ႏွစ္ေယာက္သားတိုးတိုးၾကိတ္ၾကိတ္
နဲ႔ခြဲလိုက္ၾကတာ နာရီ၀က္ေက်ာ္ၾကာသြားတယ္။
အသားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားအခြံ႔ႏႊာရင္းပါသြားေတာ႔နာနတ္သီး
လည္းခြဲၿပီးေရာမစားရက္ေလာက္ေအာင္ေသးေသးေလးပဲက်န္ေတာ႔တယ္။
အဲ႔လိုအိမ္မႈကိစၥေတာ္တာ..း)
ေနာက္တစ္ရက္ကေလးေတြနဲ႔သရက္သီးသုပ္စားၿဖစ္ေသးတယ္။ကေလးတစ္ေယာက္ကုိသရက္သီးႏွစ္လံုးစီ
ယူလာၾကတယ္5တန္း6တန္းကလူႏွစ္ဆယ္ဆိုေတာ႔အလံုး40ေပါ႔ဗ်ာ..လိုအပ္တဲ႔အဆာပလာကေတာ႔ဘုန္းၾကီးရဲ႕
ဂိုေဒါင္ထဲကသြားဆြဲလိုက္တာပဲ။ ဇလံုၾကီးနဲ႔ႏွစ္လံုးတိတိသုပ္စားၾကတာ။
တစ္ခ်ိဳ႔ကေလးေတြကငပိနံ႔မခံႏိုင္ဘူးတဲ႔
သူတို႔မစားၾကဘူး။ ၾကိဳက္တဲ႔သူကေတာ႔စားလိုက္ၾကတာ။အကုန္ကုန္ေရာပဲ။
ဘုန္းၾကီးကေတာင္အံ႔ၿသလို႔….
ေနကေတာ္ေတာ္ပူတယ္ဗ်..ေနစရာေနရာေတာင္မနည္းလုိက္ရွာရတယ္။
သရက္သီးကုန္မွကြ်န္ေတာ္ လန္႔သြားတယ္။
ကေလးေတြ၀မ္းေလ်ာရင္ငါ႔ေခါင္းေပၚဟဆိုၿပီးေလ။ကံေကာငး္ေထာက္မစြာေနာက္ေန႔ေအးေဆး
ပါပဲ။အဲ႔က်မွရင္ထဲကအလံုးၾကီးက်သြားေတာ႔တယ္။
လူဆိုတာကအၿမဲတမ္းကံေကာငး္ေနတာေတာ႔မဟုတ္ဘူးဗ်..ၿဂိဳလ္ဆိုး၀င္တဲ႔ေန႔လုိ႔ဆိုရမလားပဲ..
ၾကားစကားေတြကအေႏွာင္႔အယွက္ၿဖစ္ေစခဲ႔တယ္။
ကြ်န္ေတာ္အဂၤလိပ္ကဗ်ာသင္လို႔ခရစ္ယ်ာန္ဆိုၿပီးဘုန္းၾကီးက
ေကာက္ခ်က္ခ်တယ္။ ကိုဥဂၢါကို မူစလင္လုိ႔အထင္ခံရတယ္။
ကံဆိုးခ်င္ေတာ႔သူကဘာသာေရးစာအုပ္ယူလာမိ
တယ္။ အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုခုကလုိ႔လည္းသံသယ၀င္တယ္။
အားလံုးကိုရွင္းလင္းၿပေပမယ္႔ေရွးရိုးစြဲေနတဲ႔သူ႔အတြက္
အဲ႔သံသယကိုကြ်န္ေတာ္တုိ႔မေခ်ဖ်က္ႏုိင္ခဲ႔ဘူး။
ေနာက္က်ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ကိုမယံုၾကည္တဲ႔အရိပ္အၿမြက္ၿပလာတယ္။
ကြ်န္ေတာ္တုိ႔လည္းသံသယေအာက္မွာ အလုပ္မလုပ္ႏုိင္ေတာ႔ဘူး။ သင္ရမွာက (၁)လ။
ဒါေပမယ္႔ ၁၅ရက္နဲ႔ပဲအ
ဆံုးသတ္လိုက္တယ္။ဘုန္းၾကီးကိုဦးခ်ခဲ႔ၿပီးၿပန္ဖို႔ၿပင္ဆင္ၾကတယ္။
ညေနေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္က်ကေလးေတြကြ်န္ေတာ္
တို႔တည္းတဲ႔အိမ္ကိုေရာက္လာၾကတယ္။
အဲ႔ညေနကိုလံုး၀ေမ႔မရပါဘူး..ကေလးေတြငိုၿပီးကန္ေတာ႔ၾကတယ္။
အိမ္ရွင္အန္တီလည္းမ်က္ရည္၀ဲလို႔။ ကေလးေတြက သူတို႔ရဲ႕
လက္ယက္ၿခင္းေတာင္းေလးေတြ၊ ယာထြက္သီးႏွံ
ေၿခာက္ေတြ၊ အညာသနပ္ခါးတံုးေလးေတြလက္ေဆာင္လာေပးတယ္။ ဒါေတြဟာသူတို႔ရဲ႕
ဂုဏ္ပကာသနမေႏွာတဲ႔
ေစတနာလက္ေဆာင္ေတြေလ။ ဘယ္တုန္းကမွ
မခံစားဖူးတဲ႔ၿမင္ကြင္း..ကေလးေတြရဲ႕သံေယာဇဥ္မ်က္၀န္းေတြ..
ကြ်န္ေတာ္တို႔ၾကားကမၿမင္ႏိုင္တဲ႔ေမတၱာတရားေတြ..လံုး၀မခံစားႏုိင္သလိုေၿဖဆည္လုိ႔လည္းမရခဲ႔ဘူး။
ကြ်န္ေတာ္ဒီအသိုက္အ၀န္းေလးကိုရုတ္တရတ္ခြဲခြာႏုိင္ဖို႔သတၱိေတြရွိမေနခဲ႔ဘူး..ကြ်န္ေတာ္သတိမထားမိခဲ႔တဲ႔
သံေယာဇဥ္ေတြ၀ုန္းဆိုထြက္ေပၚလာခဲ႔တာအံ႔ၿသဖို႔ေတာ႔အေကာငး္သား။ အဲ႔ညကအိပ္လုိ႔မရခဲ႔ဘူး။
အိပ္ယာကအေစာၾကီးထေတာ႔ေက်ာင္းသူေလးေတြေတြ႔လိုက္တယ္။သူတို႔ကိုယ္တုိင္သီကံုးထားတဲ႔စံပယ္ကံုးေဖြး
ေဖြးေလးေတြလက္မွာကိုင္လုိ႔ေလ။
အမ်ိဳးအမည္မသိတဲ႔ေ၀ဒနာတစ္မ်ိဳးကြ်န္ေတာ္႔ရင္ထဲမွာ ၿဖတ္သန္းသြားတယ္။
ကြ်န္ေတာ္တို႔အမွတ္တရအေနနဲ႔ ဓာတ္ပံုတြဲရိုက္ၾကတယ္။ ဟန္ေဆာင္အၿပံဳးေတြနဲ႔ေပါ႔…
ကြ်န္ေတာ္တုိ႔အန္တီနဲ႔ဦးေလးကိုကန္ေတာ႔ၿပီး
ကုန္ၾကီးရြာကေနထြက္ခြာရပါၿပီ..ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ဆုိင္ကယ္ဘုန္းၾကီး
ေက်ာငး္ေရွ႕ေရာက္ေတာ႔ေက်ာငး္၀န္းထဲက ကေလးေတြအေမာတေကာေၿပးထြက္လာၿပီးႏႈတ္ဆက္ၾကတယ္။
ကြ်န္ေတာ္တို႔ဆုိင္ကယ္မရပ္ၿဖစ္ခဲ႔ၾကပါဘူး..လံုေလာက္ပါၿပီအညာေၿမ……………………။
Advertisements

One thought on “အညာေျမ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s