ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ကေလးစာၾကည္တုိက္

ျမန္မာျပည္က နယ္ေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္ကေလးေတြအတြက္ စာၾကည့္တုိက္ေတြ လုပ္ေပးခ်င္ခဲ့တာ ၾကာပါၿပီ။ ကံအားေလ်ာ္စြာပဲ ကေလးစာၾကည္တုိက္လုပ္ဖုိ႕ အခြင့္အေရးေတြေပၚလာတယ္။ ပထမတစ္ေခါက္က ပြင့္ျဖဳ ဖုိးေပါက္ေက်ာင္းမွာ ကေလးစာၾကည္တုိက္လုပ္ဖုိ႔ ရြာက ကာလသား ကာလသမီးေတြနဲ႔ ေက်ာင္းဆရာမအခ်ဳိ႕ကုိ သင္တန္းေပးခဲ့တယ္။ စာၾကည္တုိက္တစ္ခု ပီပီျပင္ျပင္ျဖစ္လာေအာင္ေတာ့ မလုပ္ႏုိင္ခဲ့ဘူး။ ပုံေျပာရတာ တစ္ဖက္ စာၾကည္တုိက္အတြက္သင္တန္းေပးရတာတစ္ဖက္နဲ႔မုိ႔ ေသေသခ်ခ်ာမလုပ္ႏုိင္ခဲ့ဘူး။ အဲဒီအေခါက္က ဓမၼရိပ္မဂၢဇင္းအယ္ဒီတာအဖြဲ႕က ကမကထလုပ္ခဲ့တာ။ ဒီနွစ္အတြင္းမွာပဲ မဲဇာလီကုန္း တုိက္နယ္က ဘကေက်ာင္းတစ္ခုမွာ စာၾကည့္တုိက္ ဆက္လုပ္ျဖစ္တယ္။ ဒီစာၾကည့္တုိက္ကေတာ့ လုပ္ၿပီးသားပုံစံကုိ ပုိစနစ္က်သြားေအာင္ ကၽြန္ေတာ္အဖြဲ႕ထဲက စာၾကည့္တုိက္ႏွင့္သုတပညာကုိ မဟာဘြဲ႔ ရထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အမ မေႏြးက လုပ္ေပးခဲ့တယ္။ အဲဒီတုန္းကလည္း ဘကေက်ာင္းက ဆရာမ တစ္ေယာက္ ႏွစ္ေယာက္ ေလာက္ကုိပဲ ေျပာျပျဖစ္တယ္။

တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္လုိခ်င္တဲ့ ကေလးစာၾကည့္တုိက္က ဒီလုိမ်ဳိးမဟုတ္ဘူး ဆရာဆရာမ ရပ္ရြာေခါင္းေဆာင္ေတြက ကေလးေတြအတြက္လုပ္ေပးတဲ့စာၾကည္တုိက္မ်ဳိး မဟုတ္ဘူး ကေလးေတြကုိယ္တုိင္လုပ္တဲ့၊ ကေလးေတြကုိယ္တုိင္ထိန္းသိမ္းတဲ့၊ ကေလးေတြကုိယ္တုိင္အသုံးျပဳတဲ့ ကေလးစာၾကည္တုိက္မ်ဳိး …………….

ဒီလုိအေတြးမ်ဳိးကုိ အိႏိၵယမွာ ေနေနတဲ့ တိဗက္ပညာေရးေက်ာင္းေတြက ကေလးစာၾကည္တုိက္ေတြကုိ ၾကည့္ရင္း စိတ္ကူးမိတာေပါ့။ စာအုပ္ေတြကုိ ၃ မ်ဳိးခြဲထားတယ္။ ဒါေတြကေတာ့ ပုံနည္းစာမ်ား၊ ပုံေရာစာေရာ(ပုံနဲ႔စာအတူတူေလာက္)၊ ပုံမ်ားစာနည္း ဆုိၿပီး ၃ မ်ဳိးခြဲတယ္။ ေနာက္ ဒူဝီဒႆမစနစ္ကုိ အသုံးျပဳတယ္ ဒါလည္းပါတယ္ ခက္ခက္ခဲခဲေတြမဟုတ္ပဲ ၀၀၁ ကေန ၀၉၉ အထိေလာက္ကုိ စက္ဝုိင္းျပား ေပၚမွာပဲ ကတ္တေလာက္ေခါင္းစဥ္အလုိက္ ပုံေလးေတြျပၿပီးရွင္းျပထားတယ္။ ကေလးေတြနားလည္ေအာင္ ရုိးရုိးေလး လုပ္ထားတာ။ စာၾကည္တုိက္ထဲ ကေလးေတြဝင္ထြက္သြားလာေနတာမွ ဆူညံ့ေနတာပဲ မဆူညံရဆုိ တဲ့ စာသားလည္းမကပ္ထားဘူး၊ ကေလးေတြကလည္း အေၾကာက္အလန္႔မရွိ ေမွာက္လ်က္စာဖတ္သူဖတ္ ေဆာင့္ေဆာင့္ထုိင္ၿပီး စာဖတ္သူဖတ္ေနၾကတယ္။ ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္ျပန္ေရာက္ရင္ ကေလးေတြက သူတုိ႔စာယူ ဖတ္တဲ့ေနရာ သူတုိ႔ျပန္ထားတယ္။ ဒီလုိျပန္ထားတာလည္း ဆရာမကုိ ေၾကာက္လုိ႔မဟုတ္ဘူး သူတုိ႔ အသိစိတ္ဓာတ္နဲ႔ သူတုိ႔ထားၾကတယ္။

ကၽြန္ေတာ္လုပ္ေပးခ်င္တာ ဒီလုိစာၾကည့္တုိက္မ်ဳိး ကေလးေတြကုိ အမွန္တကယ္ႀကီး အသိဥာဏ္ေဝမွ် နုိင္တဲ့ စာၾကည္တုိက္မ်ဳိးသာလုပ္ခ်င္တယ္။ ကေလးေတြအတြက္ အေၾကာက္တရားထြန္းကားေစမဲ့ စာၾကည့္တုိက္မ်ဳိး မျဖစ္ေစခ်င္ဘူး။ ကေလးေတြ စာအုပ္ေတြကုိ မထိရဲမကုိင္ရဲ မျဖစ္ေစရဘူး။ သူတုိ႔ဘာသာ သူတုိ႔စာၾကည့္တုိ္က္ကုိ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္နုိင္တဲ့ အေလ့အထမ်ဳိးထြန္းကားေစမယ့္ စာၾကည့္တုိက္မ်ဳိး…………….

ဒီလုိစာၾကည့္တုိက္မ်ဳိးလုပ္ဖုိ႔ စိတ္ကူးအိမ္မက္ေတြမက္ေနရင္း သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ တကယ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မိတ္ေဆြႀကီး ဓမၼရိပ္အယ္ဒီတာ ဦးမုိးထြန္း(ဦးေက်ာ္သြင္)ရဲ႕ အဆက္သြယ္နဲ႔ ေရႊမႏၱလာအေဝးေျပးယာဥ္လုိင္းက ဦးခင္ေမာင္လတ္နဲ႔ ခ်ိတ္မိၿပီး ကၽြန္ေတာ္လုပ္ခ်င္တဲ့ ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ စာၾကည့္တုိက္ေလးကုိ လုပ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဦးခင္ေမာင္လတ္က သူတုိ႔ရြာက အထက္တန္းေက်ာင္းမွာ ေရႊမႏၱလာ ဆုိၿပီး စာၾကည့္တုိက္အေဆာက္အအုံနဲ႕ အတြင္းပရိေဘာဂေတြအျပင္ စာအုပ္ေတြကုိပါ လွဴဒါန္းတယ္။ ဒါေပမယ့္ စာၾကည့္တုိက္ထိန္းသိမ္းမဲ့သူ စာၾကည့္တုိက္မႈးမရွိျဖစ္ေနတယ္။ စာၾကည့္တုိက္က လွဴသူရွိေပမဲ့ အသုံးျပဳသူမရွိရင္ စာအုပ္ဂုိေထာင္ပဲေလ။ ဒီေတာ့ေရရွည္ဆက္အသက္ရွည္နုိင္မဲ့ စာၾကည့္တုိက္ျဖစ္ဖုိ႔ က အသုံးျပဳသူကုိယ္တုိင္က စာၾကည့္တုိက္ကုိ ထိန္းသိမ္းသူ ျဖစ္ေနရင္ စာၾကည္တုိက္ေလး အသက္ရွည္နုိင္မယ္။ အဲဒါနဲ႔ စာၾကည့္တုိက္အတြက္ မိထၱီလာနဲ႔ေက်ာက္ပန္းေတာင္းနယ္ျခား အထက္တန္းေက်ာင္းခြဲေလးက ကေလးေတြကုိသင္တန္းေပးဖုိ႔ ကၽြန္ေတာ္လက္ခံခဲ့တယ္။

စာၾကည့္တုိက္အတြက္ သင္တန္းေပးဖုိ႔ဆုိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က စာၾကည့္တုိက္ပညာကုိ ဘာမွသိပ္တတ္လွတာ မဟုတ္ စာ/သု က ဆရာဦးသိန္းလြင္တုိ႔ဆီက နဲနဲၾကားဖူးနားဝရွိတာရယ္ စာ/သု မွာ ေက်ာင္းတတ္ေနၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီက နဲနဲၾကားဖူးတာရယ္ ပဲရွိတယ္။ ေနာက္သင္ရမယ့္ အရြယ္ေတြက လည္း အလယ္တန္းနဲ႕ အထက္တန္းအဆင့္ေက်ာင္းသားေတြ ဆုိေတာ့ လက္ခံလုိက္ရေပမယ့္ ခပ္ေၾကာက္ေၾကာက္ပဲ။

ဒီသင္တန္းအတြက္ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ဆုိ မႏုိင္မနင္းျဖစ္မွာဆုိးတာေၾကာင့္ မိထၱီလာမွာ ပရဟိတလုပ္ငန္းေတြ လုပ္ေနတဲ့ Third Eye Education Foundation က ညီမေလးေျပဦးေမနဲ႔ ညီေလးဟိန္းရာဇာတုိ႔ကုိ အကူညီေတာင္းရတယ္။ သူတုိ႔ ကူညီလုိလည္း အလုပ္ျဖစ္ခဲ့တာ။ အစက သင္တန္းသားေတြကုိ ၁၅ ေယာက္ေလာက္ပဲ လုိေျပာထားေပမယ့္ ေနာက္ေတာ့ အေယာက္ ၂၀ ေယာက္ျဖစ္လာတယ္။ သင္တန္းသားေတြနဲ႔အတူ ေရာတက္တဲ့ ဆရာမေလး ၃ ေယာက္ ၄ ေယာက္ေလာက္လည္း ရွိတယ္။ စစခ်င္း ကေလးေတြကုိ စာၾကည့္တုိက္ဆုိတာ ဘာလဲ ဘာလုပ္လုိ႕ ရတဲ့အရာလဲ၊ ဘာေၾကာင့္လုပ္တာလဲ ဆုိတာကုိ နဲနဲေဆြးေႏြးၿပီး B 5 လုံး အေၾကာင္းေျပာတယ္။  ေနာက္ ကေလးေတြကုိ စာအုပ္ေတြ ေပးၿပီး သူတုိ႔ဘာသာ စာအုပ္ေတြကုိ အမ်ဳိးစားခြဲခုိင္းတယ္။ အမ်ဳိးစားကေတာ့ သိတဲ့အတုိင္း ၃မ်ဳိးပဲ ပုံနည္းစာမ်ား၊ပုံေရာစာေရာ၊ပုံမ်ားစာနည္းဆုိၿပီး ခြဲခုိင္းတာပါ။ ေနာက္ စာအုပ္ေတြကုိ လယ္ဂ်ာစာအုပ္မွာ စာရင္းသြင္းနည္းကုိေျပာျပတယ္။ ေနာက္ပုိင္း စာၾကည္တုိက္ အေဆာက္အဦးဆီသြားၿပီး သန္႔ရွင္းေရးလုပ္သူကလုပ္ စာရင္းသြင္းသူကသြင္း စာအုပ္အေနွာင့္မွာ စာရြက္ကပ္သူက ကပ္ သူတုိ႔ကုိယ္တုိင္ လုပ္ ခုိင္းတယ္ ဆရာမေတြကုိေတာ့ ကေလးေတြ မလုပ္နုိင္တဲ့ အလုပ္ေတြမွ ကူျပီး လုပ္ခုိင္းရတယ္။ ဒီလုိပဲ တစ္ရက္ကုန္ၿပီး ညေနေစာင္းတဲ့ အခ်ိန္မွာ စာၾကည့္တုိက္ေလးဟာ  ႐ုပ္လုံးေပၚလာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာ္ပါတယ္။ သူတုိ႔လည္း ျပီးေရာ ကၽြန္ေတာ္လည္း တုပ္ေကြးမိၿပီးတစ္ညလုံး ဖ်ားေတာ့တာပဲ။ ေနာက္ေနစာၾကည္တုိက္ဖြင့္ပြဲကုိ ကၽြန္ေတာ္ေနမေကာင္းေပမဲ့ သြားတတ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ လုပ္ခ်င္ေနတဲ့ ကေလးစာၾကည့္တိုက္ေလး ကၽြန္ေတာ္ေရွ႕မွာ မ်က္ဝါးထင္ထင္ျမင္ေနရၿပီ ကၽြန္ေတာ္ေပ်ာ္တယ္။ ေနာက္ပုိင္း ဒီစာၾကည့္တုိက္ေလး အသက္ဘယ္ေလာက္ရွည္မယ္ဆုိတာ ေသခ်ာမေျပာနုိင္ေပမဲ့ ေငြေၾကးအရင္း အေဆာင္အဦးကလြဲ ကေလးေတြကုိယ္တုိင္လုပ္ ကုိယ္တုိင္ဦးေဆာင္လုပ္ခဲ့တဲ့ စာၾကည့္တုိက္ဆုိတာ ေတာ့ေသခ်ာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကုိ ကူညီျပီးသင္တန္းမွာ ကူညီၤလုပ္ကုိင္ေပးၾကတဲ့ ညီမေလးေျပဦးေမ၊ ညီေလးဟိန္းရာဇာ၊ စာၾကည့္တုိက္ဒါယိကာဦးလတ္(ဦးခင္ေမာင္လတ္)၊ ခ်ိတ္ဆက္ေပးခဲ့တဲ့ ဦးမုိးထြန္း(ဓမၼရိပ္) နဲ႔ ရြာေက်ာင္းက ဆရာ ဆရာမမ်ား အားလုံး အားလုံးကုိ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ကေလးစာၾကည့္တုိက္ေတြ အဓြန္႔ရွည္ပါေစ။

p.s: မႏၱေလးရတနာပုံတကၠသုိလ္မွာ စာၾကည္တုိက္နဲ႔သုတပညာကုိ သင္ယူေနတဲ့ ညီမေလးအိမ္သူခင္ ဖတ္ဖုိ႔

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s